Aς κάνουμε πιο χαμογελαστή την καθημερινότητά μας με τα παιδιά.

Aς κάνουμε πιο χαμογελαστή την καθημερινότητά μας με τα παιδιά.

Η άφιξη της νέας χρονιάς με βρίσκει να αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που μπορούμε να κάνουμε για να γίνει η καθημερινότητα μας με τα παιδιά ακόμα πιο εύκολη, χαμογελαστή, χαρούμενη. Πως θα μπορούσαμε να τα στενοχωρούμε λιγότερο, να εκνευριζόμαστε λιγότερο, να φωνάζουμε λιγότερο ή και καθόλου;

Αυτό το οποίο έχω καταλάβει εδώ και καιρό, είναι ότι δυστυχώς τα όχι, τα δεν, τα μη και τα πρέπει των γονιών μας, με τα οποία μεγαλώσαμε οι περισσότεροι από εμάς, τελικά τα μεταφέρουμε αυτούσια σχεδόν στη σημερινή μας οικογένεια χωρίς πριν να τα φιλτράρουμε, να τα ξανατσεκάρουμε, να αποφασίσουμε μόνοι μας εάν ισχύουν ακόμα, εάν ίσχυαν ποτέ, εάν πράγματι έχει νόημα να τα αναπαράγουμε και εμείς σήμερα στα παιδιά μας όπως τα βιώσαμε οι ίδιοι πριν από 20-30 χρόνια.

 

Τα πρωινά είναι δύσκολα. Όλοι βιαζόμαστε να ετοιμαστούμε για να πάμε οι γονείς στις δουλειές μας και τα παιδιά στο σχολείο. Το άγχος και η πίεση, πολλές φορές και οι φωνές, προς τα παιδιά για να φάνε, να ντυθούν, να βάλουν τα παπούτσια τους μοιάζει γολγοθάς. Τι θα λέγατε να ξεκινούσαμε όλοι τη μέρα μας ξυπνώντας απλά λίγο νωρίτερα; Ίσως έτσι να κερδίζαμε λίγο χρόνο και να γλιτώναμε από όλο αυτό το πρωινό οικογενειακό μαρτύριο.

H επιστροφή στο σπίτι έχει και αυτή τα πρέπει και τις φωνές της. Μήπως αντί να ζητάμε από το παιδί "με το καλησπέρα σας", να βγάλει παπούτσια - να αλλάξει ρούχα - να πλύνει χέρια όσο εμείς κάνουμε κάτι άλλο, να το παίρναμε καλύτερα από το χέρι και να τα κάναμε όλα αυτά μαζί του χαμογελώντας; Σίγουρα πιο γρήγορα και ήρεμα θα γίνονταν αυτά που "πρέπει".

 

Και αν δεν φάει όόόλο το φαγητό του μια φορά, και τι έγινε; Και εμείς πάντα δεν πεινάμε το ίδιο, δεν έχουμε κάθε φορά την ίδια όρεξη. Σίγουρα έχει τύχει σε όλους να μείνει υπόλοιπο φαγητού στο πιάτο μας! Με το ίδιο σκεπτικό δεν είναι και τόσο τραγικό το να μη θέλει μια μέρα να κάνει μπάνιο ή να λουστεί, το να μας ζητήσει να του φτιάξουμε γιαούρτι και τελικά να θελήσει να φάει τοστ. Όλα στο πρόγραμμα είναι και οι ανατροπές και οι αλλαγές στη διάθεση τους. Ότι ισχύει για εμάς ισχύει και για τα παιδιά μας, αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε. Είναι άνθρωποι με προσωπικότητα, θέλω και δε θέλω. Σωστά; 

Θέλει να βγει έξω χωρίς ζακέτα ή μπουφάν; Ε, ας βγει όπως θέλει και ας κρατάμε εμείς μαζί μας το πανωφόρι του γιατί σίγουρα αν κρυώσει θα μας το ζητήσει!

Πόσα άλλα θα μπορούσαμε να αναφέρουμε άραγε... Απλές σκέψεις... Καθημερινότητα...

Τι λέτε και εσείς; 

Πως σας φαίνεται; Γράψτε τα σχόλιά σας...