Χριστούγεννα χωρίς τη μαμά!

Χριστούγεννα χωρίς τη μαμά!

Κάθε χρόνο αυτή την εποχή μιλάμε για χαρά, μιλάμε για λάμψη, μιλάμε για χαμόγελα, όπως η εποχή επιτάσσει. Όμως κάθε χρόνο αυτή την εποχή, παρόλο που έχουν περάσει πολλά χρόνια, πάντα μα πάντα θυμάμαι τα πρώτα Χριστούγεννα που πέρασα χωρίς τη μάνα μου ως παιδί.

Δεν θυμάμαι τι  έκανα θυμάμαι όμως εκείνο το συναίσθημα ης θλίψης να αιωρείται στα πάντα. Τότε - πριν 30 χρόνια περίπου - και οι εποχές ήταν διαφορετικές. Μέχρι και την τηλεόραση είχαμε χαμηλωμένη για να μην ακούσουν οι γείτονες πως με το πένθος εμείς βλέπουμε τηλεόραση. Λες και αν γελούσες βλέποντας μία κωμική σειρά, θα πρόσβαλες τη μνήμη της. Κάθε χρόνο αυτή την εποχή ναι αυτό σκέφτομαι, παρόλο που τα χρόνια πέρασαν, παρόλο που ο πόνος απάλυνε, όμως η μνήμη δεν εξασθένησε.

 

Σκέφτομαι κυρίως όλα αυτά τα παιδιά που θα ζήσουν τα Χριστούγεννα έχοντας μία άδεια καρέκλα στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι, μία άδεια αγκαλιά, τον πιο μοναδικό άνθρωπο της ζωής τους μακριά τους. Για αυτό τίποτα πια δεν το θεωρώ πανάκεια. Πόσο μάλλον τις γιορτές. 

Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να απαλύνουμε τον πόνο αυτών των παιδιών, με το να είμαστε κοντά τους ως συγγενείς και φίλοι, προσφέροντας τους κάτι που από τη μία ναι δεν αντικαθιστά τη μάνα ή τον πατέρα αλλά από την άλλη μπορεί να απαλύνει τον πόνο τους. Να τους προσφέρουμε όσο το δυνατόν περισσότερη αγάπη μπορούμε, σας το ορκίζομαι, το έχουν τόσο μα τόσο ανάγκη που δεν θα το πουν όμως ποτέ.

 

Πως σας φαίνεται; Γράψτε τα σχόλιά σας...