Όχι μυστικά!

Όχι μυστικά!

Η κόρη μίας φίλης μου δεν ήθελε να πάει καθόλου παιδικό. Κάθε μέρα έδινε μάχη για να καταφέρει να πείσει το παιδί να πάει. Αυτό που μου έκανε εμένα εντύπωση ήταν πως η συμπεριφορά της ήταν σαν να μην πηγαίνει παιδικό. Και τι εννοώ: η δική μου, που είναι μικρότερη και έχει συμπληρώσει έναν μόνο μήνα στο σχολείο, δείχνει σημάδια πως πραγματικά μαθαίνουν πράγματα ακόμα και στο παιχνίδι με τους άλλους. Το κοριτσάκι της φίλης μου παρόλο που είναι ήδη δεύτερη χρονιά παιδικό δεν δείχνει στοιχεία που να αποδεικνύουν κάτι αντίστοιχο.

Έτσι μία μέρα της κάνω: είσαι ικανοποιημένη από το παιδικό που πηγαίνεις; Και μου λέει πως την άλλαξε γιατί κάποια στιγμή η μικρή της είπε: μαμά θα σου πω κάτι αλλά δεν θα έπρεπε να σου το πω γιατί είναι μυστικό! Κοντολογίς, η δασκάλα τους είπε πως κάθε φορά που θα τα χτυπά (!) λίγο στο χέρι δεν θα πρέπει να το λένε στους γονείς τους!

Πήγε λοιπόν στον παιδικό, έκανε καταγγελία, άλλαξε σχολείο και σκεφτόμουν αφενός μεν πως έτσι δικαιολογείται που το παιδάκι δεν ήθελε να πάει στο σχολείο και από την άλλη το πόσο σημαντικό είναι να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη των παιδιών, ώστε να μας λένε όσο το δυνατόν περισσότερα πράγματα.

Οι κίνδυνοι που παραμονεύουν  για τα παιδιά μας τελικά είναι τόσοι πολλοί και κάποιες φορές έρχονται από πηγές που δεν θα πιστεύαμε, που πραγματικά θα αποτελέσει σημαντικό κατόρθωμα να πείθουμε τα παιδιά μας να μας μιλούν.

Και το πιο σημαντικό; Και εμείς να ακούμε!

Πως σας φαίνεται; Γράψτε τα σχόλιά σας...