Μάθε τέχνη και άστηνε;

Μάθε τέχνη και άστηνε;

Ασφαλώς και όχι. Υπάρχει ένα κείμενο του Πολύβιου του Μεγαλοπολίτη, που αναφέρεται στους Αρκάδες και στην αγωγή των παιδιών τους. Τόνιζε πως είναι ωφέλεια για όλους τους ανθρώπους να ασκούν τη μουσική, για τους Αρκάδες όμως είναι αναγκαίο. Γιατί μόνο στους Αρκάδες πρώτα πρώτα τα παιδιά από τη νηπιακή τους ηλικία, συνηθίζουν να τραγουδούν σύμφωνα με τους μουσικούς ρυθμούς τους ύμνους και τους παιάνες, με τους οποίους ο καθένας σύμφωνα με τα πατροπαράδοτα υμνεί τους τοπικούς ήρωες και τους θεούς. […]Και από τα άλλα μαθήματα, δε θεωρούν καθόλου ντροπή να παραδεχτούν ότι δε γνωρίζουν κάτι, το τραγούδι όμως ούτε μπορούν να αρνηθούν, επειδή υποχρεωτικά όλοι το μαθαίνουν. Έτσι σήμερα, λίγα είναι τα παιδιά που ασχολούνται με την τέχνη.

 
 

Η αισθητική αγωγή απουσιάζει εντελώς από το σχολείο, ενώ μόνο στις μικρές ηλικίες τα παιδιά παροτρύνονται από τους γονείς τους, να ασχοληθούν με κάτι που σχετίζεται με την τέχνη. Όσο μεγαλώνουν, εξαιτίας της πίεσης για τις πανελλήνιες, τα παιδιά βάζουν στη άκρη όλες τις καλλιτεχνικές τους δραστηριότητες και ασχολούνται αποκλειστικά και μόνο με τα φροντιστήρια. Η τέχνη όμως, εκτός από έκφραση του ωραίου, αποτελεί και έκφραση της δημιουργίας, της φαντασίας, της δυνατότητας. Αποτελεί έκφραση συναισθημάτων, άπλωμα ψυχής, δίνει στα παιδιά τη δύναμη της προοπτικής και κυρίως της φωνής μέσω του έργου τους. Η τέχνη εξευμενίζει… Μάθε τέχνη λοιπόν παιδί μου…και μην την αφήσεις ΠΟΤΕ!

Πως σας φαίνεται; Γράψτε τα σχόλιά σας...